Chef ขี้แย

“มาม่าผัดมิตรแท้ต้มยำ”

 

– บทนำ –

เกือบ 9 เดือนแล้ว… ที่เริ่มมีความชัดเจนในสิ่งที่ชอบและเริ่มทำในสิ่งที่อยากทำ แต่มันหลายอย่างเกิ้น!!! ที่พูดอย่างนั้นเพราะได้มีผู้ใหญ่ (ไม่ใช่กำนันนะ) ท่านนึงได้ให้คำปรึกษา เค้าบอกว่าควรทำในสิ่งที่ชอบแล้วจะมีพลัง มันจึงมีโอกาสประสบความสำเร็จ

หลังจากได้ฟังมา ก็เอามาคิด และเพ่งดู… เพ่งเข้าไปลึกๆ (ลองนึกถึงหนังเรื่องนึงที่ ตัวเอกถูกย่อส่วนเป็นตัวจิ๋ว อยู่ในยานเล็กๆ ประมาณเมล็ดแมงลักได้ หลุดเข้าไปอยู่ในตัวคน)

ใช่… คิดละเอียดคิดเยอะขนาดนั้นเลย เวลาว่างๆ ก็ทอดอารมณ์คิดไป ก่อนนอนยิ่งหนัก คิดเป็นเรื่องเป็นราว ขนาดเอามือข้างซ้ายก่ายหน้าผาก… เพราะมือขวาชอบซุกตามหมอน สอดตามผ้านวม จนรื้อผ้าปูที่นอน…  ตื่นมา อย่างกับเกิดสงครามกลางเตียง!!!จนแม่บ่นตลอดว่า ชอบรื้อที่นอนซะจริงๆ

คิดจนบางทีนอนไม่หลับ ต้องลุกจากเตียงไปเดินรับลมที่ระเบียงบ้านจนเกือบฟ้าสาง…

เพราะไอ้ที่ทำตอนนี้ มันก็ชอบทุกอย่าง…
ตั้งแต่ ทำเพลง เขียนเพลง (ยังไม่ค่อยดีนัก),
ทำอาหาร (ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเพิ่งหัด),
เปิดร้านอาหาร ร้านสุรา (นี่ดีหน่อย ประสบการณ์แน่น),
ทำ Organize (อันนี้ทำมาตั้งแต่มหา’ลัย),
ที่ลืมไม่ได้ก็ DJ (อันนี้ตัวแจ้งเกิดเลย!!!)
และอีกอย่างก็ขีดๆเขียนๆนี่แหละ

ทำแบบไม่รู้ตัวมาซักพัก น่าจะ 1 – 2  ปีได้แล้ว มันก็เริ่มจาก facebook นี่แหละ… เริ่มจาก คำคม คำเคย… ที่คิดเอง จากประสบการณ์แบบบรรทัดเดียวจบ จนถึง 5 – 6 บรรทัด… จนมีคนมาชวนให้ไปรวมเล่มลงหนังสือ!!! แต่เพราะทำอยู่หลายอย่าง focus เรื่องอื่นมากกว่า… เลยทำได้แต่เขียนเก็บเล็กเก็บน้อยไปเรื่อยๆ

หลังจากคิดแบบเขย่าขวดเป็นที่เรียบร้อย… ปรึกษาเพื่อนหลายคน หลายแนว ส่วนใหญ่จะตอบว่า “ที่มึงพูดมา กูว่ามึงทำได้หมดทุกอย่างแหละ แต่มึงยังไม่สุดกับอะไรซักอย่าง” เออ… หว่ะ!!! จะสุดไงดีวะเนี่ย ผมถามตัวเองรักพี่ เสียดายน้อง… ตามนิสัยเจ้าชู้นิดๆอันเป็นที่รู้กันของพี่ๆวงนั่งเล่น… เอาหว่ะ!!! สปาเก็ตตี้ ยังมีรสต้มยำกุ้ง… พิซซ่า ยังมีหน้าแกงเขียวหวาน!!! ลองเอาทุกอย่างที่ชอบจริงๆมาลองคลุกเคล้าดูหน่อยจะเป็นไร.. ทำแบบ fusion… อร่อยไม่อร่อยค่อยว่ากัน…  ไม่ลงมือทำจริงจัง ก็ไม่ได้กินซะที !!!!

เกริ่นมานาน เข้าเรื่อง เข้าราวดีกว่า…

 

♠ มาม่าผัดมิตรแท้ต้มยำ ♠

 

บนเตียงขนาด King Size แต่เหลือพื้นที่จากกล่องพลาสติกที่เรียงอยู่ 2 แถว สูง 3 ชั้น!!! ที่เก็บสมบัติล้ำค่าอย่างเช่น หนังสือ, เทปและซีดีที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิต… ฟูกได้ยกออกไปแล้วใช้ผ้านวม 2 – 3 พื้นปูแทนและคลุมด้วยผ้าปูที่นอน

ขณะที่กำลังข่มตาให้หลับ ข่มใจนอน…  กลิ้งไป เปลี่ยนท่ามา หาท่านอนที่สบายที่สุด เพื่อจะให้เคลิ้มหลับซักที… แต่จิตใจยังกังวลเรื่องอาหารการกินในมื้อแรกของวันพรุ่งนี้

ด้วยว่าแม่ก็ไม่อยู่บ้าน เสบียงอันน้อยนิดก็หมดไป ส่วนเงินที่จะไปจ่ายตลาด แทบไม่ต้องพูดถึง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เหลืออยู่ไม่กี่ซอง ก็ต้มทานมาหลายวันซะจนเบื่อ ทานจนแทบจะทำ Blind test
ได้เกือนทุกรสชาติ เกือบทุกยี่ห้อ…

เลยลุกจากเตียง เดินไปเปิดสำรวจตู้เย็นยังชีพ ดูว่ามีอะไรเหลือพอทำได้บ้าง ส่วนใหญ่ในตู้ก็มีเป็นผลไม้อยู่บ้าง เช่น ส้ม, แอปเปิ้ลและทับทิมดูไม่เหมาะกับของคาวเท่าไหร่…  ผักก็มีแค่ต้นหอมที่เหลือมาจากของเคียงจาก ข้าวหมูแดงที่ทานเมื่อ 2 วันก่อน และ ชามใส่ เกาเหลาน้ำข้นที่น้ำเหือดแห้ง จนเหลือหมูเด้ง และเครื่องในที่เกาะตัวกันอยู่ก้นชาม

สมองข้างขวาเริ่มทำงาน… ได้การละพรุ่งนี้จะผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทาน!!!

ประมาณ 11 โมงของวันรุ่งขึ้น อากาศเย็นสบาย แบบไม่ต้องเปิดเครื่องปรับอากาศ… เย็นจนยังอยากจะซุกตัวอยู่ในผ้าห่มต่อหลังจากบิดตัว 2 – 3 ที… แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู FB ซักแว๊บ… ดู feed ข่าวคราว แอบดูสาวๆ และเช็คเรทบทความล่าสุด..

หลังจากที่งัดตัวเองขึ้นจากเตียงได้  แล้วทำธุระส่วนตัวเสร็จ โดยไม่ลืมที่จะวิดพื้น ไป 2 เซ็ท เซ็ทละ 40 ที… ก็พร้อมที่จะลงไปเข้าครัว

ต้นหอมที่แช่ตู้เย็นไว้ สภาพยังไม่ช้ำ กับเกาเหลาแบบเศษเหลือ พร้อมทั้งบะหมี่ เอามาวางเรียงเตรียมพร้อม…

วันนี้เลือก “มาม่าต้มยำน้ำข้น” มาเป็นตัวเอกเพราะจินตาการรสชาติเครื่องปรุงในซอง มันน่าจะเข้ากับวัตถุดิบในวันนี้… คงคล้ายๆวงดนตรี rock ที่เอาเพลง pop มา cover!!! รสชาติคงเบาลง แต่ก็ยังแสบร้อนอยู่ในสไตล์  Rock ๆ

เริ่มด้วยการซอยพริกหลากสี มีทั้งแดง, เขียว, เหลือง หรือเหลืองอมส้ม… สีไม่เหมือนกัน แต่ให้ความเผ็ดร้อนเหมือนกัน อยู่ด้วยกันสีสรรดูสนุกสนาน…

ตามด้วยการซอยต้นหอม หลังจากเอาไปผ่านน้ำนิดหน่อยพอเป็นพิธี… วันนี้ซอยค่อนข้างละเอียด ขณะที่ซอยไป ก็นึกในใจ “เอ… นี่เราก็เริ่มซอยพริก ซอยผักคล่องขึ้นแล้ว” แต่ก็ไม่วายยังเหลือบตามอง นิ้วโป้งมือขวา กับมีดในมือซ้าย ให้ทำงานไม่ผิดพลาด… เพราะเมื่อหลายเดือนก่อน พอเริ่มคล่องแล้วประมาท… โดนเฉือนเข้าเล็บนิ้วโป้งไป… นึกแล้วยัง เจ็บแสบ ปวดร้อนไม่หาย

หลังจากงานหั่น งานเขียงเสร็จ…  ก็ต้มน้ำร้อนจากกระทะจีนใบโต พอน้ำเริ่มเดือด ก็ดับไฟ แล้วเทเกาเหลาแช่เย็นลงไปในกระทะเพื่อล้างไข ล้างรสชาติเดิมๆออก… ชุบชีวิตใหม่ให้เหล่าหมูเด้ง หมูกรอบ และเครื่องใน ไม่ต้องนานก็เอาขึ้นมาสะเด็ดน้ำ ใจนึกถึงช่วงนี้ว่าโชคดีจริงๆที่เก็บนู่น เก็บนี่เผื่อไว้… สุดท้ายก็สามารถมาช่วยเหลือกันได้

เหมือนเพื่อนๆพี่ๆ น้องๆ ที่ให้ความช่วยเหลือผมยามลำบาก แอบอมยิ้มอยู่ในใจว่า ได้เห็นเพื่อนแท้ คนจริงคนลวงก็ช่วงนี้แหละ การกระทำมันสำคัญกว่าการพูดเยอะ…

เครี่องมารอพร้อม เหลือตัวเอกของงานว่าแล้วก็หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อมาม่า รสต้มยำกุ้งน้ำข้นมาฉีก เอาเฉพาะเส้นมาก่อน ส่วนเครื่องปรุงเก็บรอไว้ก่อน… ทีแรกก็ว่าจะเอามาทำซัก 2 ซอง เพราะเป็นมื้อเช้า…  ร่างกายมีความจำเป็นที่ต้องใช้พลังงานมาก แต่กลัวว่าเส้นจะมากเกินเครื่องที่มีอยู่

ลวกเส้นให้พอสุกไม่ต้องมาก เดี๋ยวต้องเอามาผัดต่อ… แล้วรีบแช่ลงในน้ำเย็น (ไม่รู้ว่า ทำไมเห็นพวกเส้นราเมนบางเจ้าทำก็ทำบ้าง… 55+ ให้มันดูโปร)

ล้างกระทะให้สะอาด แล้วมาตั้งไฟแรงๆ เผาให้หยดน้ำที่เกาะระเหยเป็นไอ กระทะเริ่มร้อน เริ่มมีควัน ก็ลดไฟเป็นปานกลาง เทน้ำมันลงไป 1 ช้อนโต๊ะเอาพอเคลือบกระทะ ตามด้วยกระเทียมทุบ พอได้กลิ่นหอม น้ำมันปะทุ ก็ใส่เครื่องทั้งหมดลงไปผัด ไม่ทันไรก็หันไปหยิบจานที่พักมาม่าไว้  สาดลงกระทะตามไปติดๆ แล้วใช้ตะหลิวคลุกเคล้าทุกอย่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะไหม้ซะก่อน ก็ลดเป็นไฟอ่อนๆ แล้วเริ่มปรุงรสด้วย ซีอิ๊วขาว, ซอสปรุงรสฝาเขียว, น้ำมันหอย, พริกซอยและพริกแห้งป่นเพิ่มความเร่าร้อนไปอีก

เกือบจะได้ที่แล้ว พึ่งนึกออกว่าลืมใส่เครื่องปรุง จึงรีบฉีกซอง แล้วโรยทั่วๆ แค่ประมาณครึ่งซอง ส่วนพริกเผา ใส่หมดเกลี้ยงเลย… แล้วเร่งไฟรีบคลุกเคล้าอย่างรวดเร็ว และระมัดระวังไม่ให้เส้นขาด พอทุกอย่างคลุกเคล้าจนดูว่า ทุกคำในกระทะน่าจะรสชาติเดียวกันหมดแล้วก็ดับไฟ ปิดแก๊ส…

ยกกระทะด้วยท่าทางที่คล่องแคล่ว (เจ้าตัวคิดเอาเอง) หมุนตัวไปจนกระทะอยู่เหนือจาน แล้วใช้ตะหลิวตักบะหมี่ลงใส่จานจนหมด… แต่ยังเอาตะหลิวขูดกระทะ เสียงดัง เคร้งแคร้ง พยายามเอาทุกอย่างในกระทะลงจาน…

พอขูดกระทะจนเป็นที่พอใจแล้ว ก็เอากระทะไปล้าง ปกติหลายคนชอบทำกับข้าว แต่ไม่ชอบล้าง สำหรับผมการล้างกระทะ ถือว่าเป็นการออกกำลังไปในตัว ยิ่งกระทะเลอะๆ ยิ่งต้องใช้แรงมาก

กลับมาที่จานที่พร้อมไปด้วย บะหมี่ร้อนกรุ่น แต่ยังไม่สวยงาม เหมือนยังไม่ได้แต่งหน้าทำผม ปิดท้ายด้วยการนำต้มหอมซอยและกระเทียมซอยละเอียด มาโรยด้านหน้า ก็เป็นอันเสร็จ

มาม่าผัดมิตรแท้ต้มยำ พร้อมเสริฟ…  ผมถือจานเดินขึ้นห้องอย่างสุขใจ คิดในใจว่า ผ่านไปอีกมื้อ!!! เดินเกือบถึงห้อง ร้อง  “เอ้ย… ลืมใส่พริกไทย!!!” แล้วรีบวิ่งลงไป เหยาะพริกไทยเพิ่ม…

จานถูกวางบนโต๊ะเรียบร้อย แล้วก็หยิบมือถือ มาแชะรูปตามธรรมเนียม ก่อนลงมือทานมื้อแรกอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มใจ ใครจะทานอะไรอยู่ไหนเลิศเลอแค่ไหน ก็ไม่อร่อยสบายใจเท่ามื้อนี้

 

Chef ขี้แย

 

 

Comments

comments

About author View all posts Author website

Chef ขี้แย

blog นี้เกิดจาก การตกบันไดพลอยกระโจนของผม เริ่มจากการชอบเขียน status ใน fb เล่าเรื่องราวต่างๆ ยิ่งเล่า ยิ่งสนุก คราวนี้เลยกึ่งย่อง กึ่งกระโดด ทำเป็นรูปแแบบมากขึ้น อ่านแล้วก็ติบ้าง ชมบ้างกันนะครับ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!